Veel ouders proberen opvoeden “in verbinding”. Ze willen rekening houden met gevoelens, nabij blijven en toch grenzen stellen. Maar hoe voelt dat eigenlijk voor een kind? Wat merkt een kind daarvan in het dagelijks leven?
Samen slapen laten we het taboe even doorbreken!
Als ouder herken je het vast: je kind schreeuwt, duwt, rent weg of lijkt opeens helemaal “afwezig”. Je denkt: Waarom doet hij dit? Hij weet toch dat het niet mag?
Wanneer ouders uit elkaar gaan, verandert er veel in het leven van een kind. Twee huizen, twee werelden, twee manieren van leven , en in het midden een kind dat van beiden houdt. Wat soms van buitenaf lijkt op "manipulatie" of "tegen elkaar uitspelen", is vaak in werkelijkheid iets heel anders: een uitdrukking van diepe loyaliteit en angst voor afwijzing.
Trauma gaat niet alleen over wat er is gebeurd, maar over wat je voelde op het moment dat het te veel werd. Het ontstaat wanneer iets zo overweldigend is dat je zenuwstelsel het niet meer kan reguleren. Er was op dat moment te weinig veiligheid, te weinig steun, en dus moest je lichaam zichzelf beschermen.
Zojuist kreeg ik een bericht van een bezorgde moeder.Het gedrag van haar kind was drastisch toegenomen na de eerste sessie.Ik geef ouders altijd mee dat ze contact mogen opnemen bij vragen of twijfels, dus ik was blij dat ze dat deed.
Tijdens een sessie met een vrouw kwam er iets naar voren dat veel mensen herkennen. Ze merkte dat ze in haar relatie vaak boos werd. Haar woorden werden scherp, haar toon fel, en voor ze het wist stond ze in de ‘vechtstand’. Achteraf voelde ze zich schuldig, maar in het moment leek ze niet anders te kunnen.
Als ouder kun je je soms machteloos voelen wanneer je kind worstelt met emoties of gedrag. Misschien vraag je je af: “Wat is er mis met mijn kind? Hoe kan ik dit oplossen?” Het is een herkenbare en begrijpelijke gedachte. Toch is het goed om te weten: een kind hoeft niet gefixt te worden.
Boosheid bij kinderen lijkt soms zomaar uit de lucht te vallen. Een klein ‘nee’, een broertje dat net dat ene speelgoed pakt of een onverwachte overgang kan al leiden tot een heftige uitbarsting. Voor ouders en opvoeders voelt dat vaak als lastig en vermoeiend gedrag. Maar achter die boosheid zit meestal meer dan alleen “lastig doen”.
Het viel me laatst op hoe vaak ouders en kinderen vastlopen in alledaagse gesprekken. Bijvoorbeeld bij simpele dingen als opruimen, aan tafel komen of naar bed gaan. Zo ook bij een moeder en haar zoon die ik onlangs begeleidde.
Als de nacht niet meer veilig voeltSlapen is niet voor ieder kind vanzelfsprekend
We dragen allemaal bagage met ons mee. Soms klein en licht, soms zwaar en onzichtbaar. Het zijn de verhalen, overtuigingen, pijnstukken en trauma’s die we hebben opgedaan in onze eigen jeugd, in relaties, in momenten van verlies of tekort. Vaak denken we dat als we het maar verstoppen of “vergeten”, het geen invloed meer op ons heeft.
