Soms komen ouders op een punt waarop ze merken dat ze elkaar zijn kwijtgeraakt. Er is afstand ontstaan, gesprekken lopen steeds uit op ruzie of juist op stilte, en wat ooit vanzelfsprekend voelde, voelt ineens ver weg. Achter die afstand liggen vaak behoeften die lange tijd niet zijn uitgesproken. En juist wanneer die behoeften niet worden gezien of gehoord, kunnen emoties steeds groter worden.

Voor de één gaat dat bijna vanzelf. Die voelt direct wat er vanbinnen gebeurt. Voor de ander is dat veel lastiger. Emoties lijken dan vaag, ongrijpbaar of worden pas opgemerkt wanneer het lichaam signalen geeft.

Rouw speelt zich niet alleen af in je hoofd of je hart. Verlies raakt je hele lichaam. De eerste periode na een ingrijpende gebeurtenis staat vaak in het teken van shock.

"Tel maar tot tien."

Wanneer een kind in de leeuwenmodus zit (boos, schreeuwend, vechtend) of in de schildpadmodus (stil, teruggetrokken, afgesloten), heeft praten meestal weinig effect.

"Hij is nu eenmaal hyperactief." "Zij heeft vast een gebruiksaanwijzing."

Waarom ik mezelf expert noem in het vertalen van gedrag en emoties?

Lange tijd dacht ik dat ik “te veel” was. Te gevoelig, te aanwezig, te anders. Alsof ik mezelf kleiner moest maken om erbij te horen.

Verbindend opvoeden klinkt mooi, maar in de praktijk kan het behoorlijk lastig voelen. Zeker op momenten waarop emoties hoog oplopen en je kind boos, verdrietig of gefrustreerd reageert. Veel ouders vragen zich dan af: hoe blijf ik dichtbij mijn kind én stel ik duidelijke grenzen?

Samen slapen… laten we het taboe eens een beetje doorbreken. ✨