Laten we eerlijk zijn: we doen allemaal ons best om het goed te doen. Als ouder, als partner, als mens. Maar soms loop je vast en voelt het alsof je de grip verliest. Dat kan zich overal uiten: in de stroeve sfeer aan de eettafel, in het contact op school, in de relatie met je partner of simpelweg in de relatie met jezelf.

Je merkt dat je vooral bezig bent met brandjes blussen. Je bent aan het managen, aan het sussen en je plakt pleisters op de onrust die telkens weer de kop opsteekt. Je focust je op wat zichtbaar is: dat ‘lastige’ gedrag van je kind of die eeuwige discussies. Maar diep vanbinnen voel je: er is meer aan de hand.

Soms is de reden van die onrust heel duidelijk aanwijsbaar. Denk aan een grote levensgebeurtenis zoals een scheiding, een verhuizing of een pijnlijk verlies. Je ziet het gebeuren en je ziet de reactie van je kind; de puzzelstukjes lijken op tafel te liggen. Maar heel vaak is het minder grijpbaar. Je kind vertoont gedrag waar je geen vinger achter krijgt, of reageert met emoties die totaal niet lijken te passen bij de situatie. Dat geeft een eenzaam en machteloos gevoel. Je wilt helpen, maar je weet niet waar je moet beginnen.

Ik geloof dat een hulpvraag nooit op zichzelf staat. Gedrag is een taal. Het is een eerlijke, rauwe reactie op iets wat binnenin knelt. Het is vaak een teken dat iemand zich even niet veilig voelt, de verbinding verliest of het gevoel heeft er niet echt toe te doen. Het is een manier om grote, complexe emoties te uiten waar de woorden simpelweg nog voor ontbreken.

Mijn talent is dat ik niet alleen naar dat gedrag kijk, maar naar wat eronder ligt. Ik kijk naar de onderstroom. Ik voel feilloos aan waar de angel zit en waar het werkelijk schuurt. Zodat we de focus verschuiven van het 'lastige gedrag' naar de werkelijke behoefte die daaronder ligt.

Samen kijken we naar wat er werkelijk gezegd wil worden, zodat er weer ruimte komt voor rust, begrip en een echte, diepe verbinding in je gezin en met jezelf.