Laten we eerlijk zijn: we doen allemaal ons best om het goed te doen. Maar soms loop je vast. Op school, in de sfeer thuis, in het contact met je kind, je partner of simpelweg in de relatie met jezelf. Je merkt dat je vooral bezig bent met wat zichtbaar is: het 'lastige' gedrag van je kind, het managen van het gezin, pleisters plakken op de onrust.

Soms is de reden van die onrust heel duidelijk aanwijsbaar. Denk aan een grote verandering zoals een scheiding, een verhuizing of een verlies. Je ziet het gebeuren en je ziet de reactie van je kind; het ligt bovenop tafel. Maar heel vaak weet je het ook gewoon even niet. Je kind vertoont gedrag waar je geen grip op krijgt of reageert met emoties die je niet kunt plaatsen. Dat geeft een machteloos gevoel.

Ik geloof dat een hulpvraag nooit op zichzelf staat. Het is een eerlijke reactie op iets wat binnenin knelt. Een teken dat iemand zich even niet veilig voelt, de controle verliest of het gevoel heeft er niet echt toe te doen. Het is een manier om grote emoties te uiten waar de woorden nog voor ontbreken.

Mijn talent is dat ik feilloos aanvoel waar die angel zit en waar het werkelijk schuurt.