Soms komen ouders op een punt waarop ze merken dat ze elkaar zijn kwijtgeraakt. Er is afstand ontstaan, gesprekken lopen steeds uit op ruzie of juist op stilte, en wat ooit vanzelfsprekend voelde, voelt ineens ver weg. Achter die afstand liggen vaak behoeften die lange tijd niet zijn uitgesproken. En juist wanneer die behoeften niet worden gezien of gehoord, kunnen emoties steeds groter worden.
Boosheid kan bijvoorbeeld gaan over gemis. Kritiek kan voortkomen uit behoefte aan erkenning. Terugtrekken kan een manier zijn om jezelf te beschermen. Zo ontstaat er gemakkelijk een patroon waarin beide partners reageren op elkaars gedrag, terwijl de onderliggende behoefte steeds verder uit beeld raakt.
In mijn praktijk onderzoeken we samen wat er werkelijk gebeurt. Wat maakt dat de verbinding verloren is gegaan? Waar is de afstand ontstaan en is deze nog te overbruggen? Welke behoeften liggen onder de emoties en patronen? En vooral: willen en kunnen beide partners opnieuw naar elkaar toe bewegen?
We starten samen met beide ouders, zodat zichtbaar wordt wat er tussen hen gebeurt. Soms is het juist helpend om vevolgens individueel met beiden te onderzoeken wat er onder hun eigen reactiepatronen ligt. Zonder direct te zoeken naar wie er gelijk heeft, maar door ruimte te maken voor wat er werkelijk speelt.
Het doel is niet altijd om samen verder te gaan. Soms brengt het onderzoek juist helderheid over wat iemand nodig heeft en welke keuze daarbij past. Maar voordat er een beslissing wordt genomen, kan het waardevol zijn om eerst te onderzoeken: zijn we elkaar echt kwijt, of zijn we vooral verdwaald geraakt in onze patronen?
Reactie plaatsen
Reacties