Zit je met je handen in het haar? Misschien weet je inmiddels precies wat níét werkt…
"Tel maar tot tien."
Misschien doe je dat allang niet meer. Misschien tel je inmiddels tot honderd.
Je hebt al zoveel geprobeerd. Je legt uit waarom iets niet mag. Je blijft rustig. Of juist niet. Je bent consequenter geworden, hebt beloningssystemen uitgeprobeerd of strengere grenzen gesteld.
En toch blijven de woede-uitbarstingen, het schoppen, schreeuwen, huilen of terugtrekken terugkomen.
Langzaam sluipt de twijfel naar binnen.
"Doe ik het wel goed?" of "Waarom lijkt niets te helpen?"
Als ouder wil je niets liever dan dat je kind zich goed voelt. Wanneer je kind regelmatig boos, verdrietig of ontroostbaar is, wil je dat oplossen. Dat is heel begrijpelijk.
Maar wat als we de verkeerde vraag stellen?
Niet: "Hoe zorg ik dat mijn kind stopt met dit gedrag?"
Maar: "Wat probeert mijn kind mij met dit gedrag te vertellen?"
Gedrag is een signaal
Gedrag ontstaat nooit zomaar.
Woede, driftbuien, teruggetrokken gedrag of veel huilen zijn vaak geen op zichzelf staande problemen. Het zijn signalen dat er vanbinnen iets speelt.
Misschien voelt je kind zich onveilig. Misschien loopt het over van spanning. Misschien lukt het nog niet om gevoelens onder woorden te brengen. Of misschien is er een behoefte die steeds over het hoofd wordt gezien.
Kinderen beschikken nog niet altijd over de woorden om te zeggen:
- "Ik voel me niet begrepen."
- "Ik ben bang."
- "Alles is me even te veel."
Hun gedrag vertelt dan het verhaal.
Achter de woede zit vaak iets anders
Boosheid is een emotie die we snel zien. Maar onder boosheid schuilen vaak gevoelens zoals verdriet, angst, teleurstelling, schaamte of machteloosheid.
Wanneer we alleen proberen de boosheid te stoppen, missen we soms de boodschap die eronder ligt.
Dat betekent niet dat alles maar mag. Grenzen blijven belangrijk. Juist duidelijke, liefdevolle grenzen geven kinderen veiligheid. Maar naast die grens heeft een kind ook iets anders nodig:
Iemand die nieuwsgierig durft te zijn naar wat er vanbinnen gebeurt.
Van corrigeren naar begrijpen
In mijn praktijk kijk ik daarom niet alleen naar het gedrag van een kind. Ik kijk naar het hele plaatje.
- Wat probeert dit kind duidelijk te maken?
- Hoe reageert de omgeving?
- Welke emoties spelen een rol?
- En hoe kunnen ouders beter aansluiten bij wat hun kind op dat moment nodig heeft?
Vaak verandert er iets wezenlijks wanneer ouders gedrag niet langer alleen proberen te corrigeren, maar ook leren begrijpen. Dat zorgt niet alleen voor meer rust bij het kind, maar ook voor meer vertrouwen bij ouders.
Je hoeft het niet alleen te doen
Soms kom je als ouder op een punt waarop je merkt: "We hebben echt al van alles geprobeerd.
Dat betekent niet dat je hebt gefaald. Misschien is het juist een uitnodiging om op een andere manier naar het gedrag van je kind te kijken. Want achter ieder gedrag schuilt een verhaal. En wanneer dat verhaal gehoord wordt, ontstaat er ruimte voor verandering. Niet doordat je kind 'gerepareerd' wordt, maar doordat het zich gezien, begrepen en veilig voelt.
Van daaruit kunnen emoties weer in beweging komen en ontstaat er stap voor stap meer rust en verbinding binnen het gezin.
Reactie plaatsen
Reacties